Номгӯи ҳамаи курсҳо
Дар ин ҷо ҳамаи курсҳои мо гирд оварда шудаанд. Мо ҳамаи курсҳоро дар шакли китоб дорем.
Доктринаҳои Китоби Муқаддас
Дар ин курс 10 пункти асосии таълимоти масеҳӣ аз назар гузаронда шудаанд. Ҳам мафҳумҳои оддитарин, ҳам ақидаҳои илиҳиётӣ оид ба доктринаҳои Навиштаи Муқаддас баён карда шудаанд. Ин курс омӯзиши бодиққат ва бешитобро металабад. Онро масеҳиёни навимон, масеҳиёни собиқадор ва касоне ки нав омӯхтани таълимоти масеҳиро сар кардаанд, омӯхта метавонанд.
Ҳаёти Исои Масеҳ
Исои Масеҳ Шахсияти ҳайратовартарин дар таърих аст. Таълимоти ӯ ҳаёти миллионҳо нафарро дигаргун кардаааст. Омӯзиши муфассали ҳаёти Наҷотдиҳанда масеҳиёнро ба шодӣ ва хизмати фидокорона илҳом мебахшад. Ҳатто агар шумо худро пайрави Масеҳ наҳисобед ҳам, шиносоӣ бо ҳаёти Ӯ шуморо ба қабули қарори муҳим таҳрик медиҳад.
Китоби Ҳастӣ
Китоби Ҳастӣ – нақл аз ҷониби худи Офаридгор дар бораи пайдоиши коинот ва одам аст! Шумо дар бораи гуноҳи аввалин ва таъсири харобиовари он ба офариниш маълумот пайдо мекунед. Дар ин китоб бори аввал нақшаи илоҳии наҷот зикр шудааст. Омӯзиши китоби якуми Китоби Муқаддас дар бораи ҷаҳоне ки мо дар он зиндагӣ мекунем, дониши бунёдиро медиҳад.
Инҷили Юҳанно
Мақсади навиштани Инҷил дар ин суханон ифода ёфтааст: «Аммо ин қадараш навишта шуд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ ва Писари Худост, ва имон оварда, ба номи Ӯ ҳаёт ёбед» (Юҳ. 20:31). Ҳавворӣ Юҳанно тарҷумаи ҳоли Масеҳро бо мақсадҳои башоратдиҳӣ ва апологетӣ тартиб додааст. Ин курс ба шумо ёрӣ мерасонад, ки инро бинед ва фаҳмед.
Қадамҳои аввалин
Ин курс барои онҳоест, ки ҳанӯз ҳам Худоро меҷӯянд ё дар имони масеҳӣ танҳо қадамҳои аввалин мегузоранд. Шумо принсипҳои асосии имони масеҳиро меомӯзед ва дар бораи тарзи пайравӣ ба Масеҳ маслиҳатҳои амалӣ мегиред. Мо ба ҳамаи касоне ки акнун бо масеҳият шиносоӣ пайдо кардаанд, тавсия медиҳем, ки маҳз аз ҳамин курс сар кунанд.
Азёд кардани Навиштаи Муқаддас
Мақсади ин курс нишон додани он аст, ки чӣ гуна Каломи Худо калиди муҳиме барои масъалаҳо дар ҳаёти ҳаррӯзаи масеҳӣ буда метавонад. Он мавзӯъҳоеро ба монанди вақти оромӣ, шаҳодат додан дар бораи Масеҳ, паси сар кардани васвасаҳо ва ёрӣ ба дигар имондорон дар бар мегирад. Он ҳамчунин дастури амалиро барои азёд кардани порчаҳои матн аз Китоби Муқаддас дар бар мегирад.
Башоратдиҳии амалӣ
Ин курс масъалаҳои асосии башоратдиҳиро меомӯзад. Мо дар бораи фаҳмиши амиқи ҳаёт ва хизмати башоратдиҳанда, мушкилоти асосии башоратдиҳандаҳо ва роҳҳои бартараф кардани онҳо сухан меронем. Шумо ҳам барои башоратдиҳии шахсӣ ва ҳам барои ташкили башоратдиҳӣ дар калисо маслиҳатҳои амалиро меёбед.
Хости Худо барои ҳаёти ту
Ин курс барои фаҳмидани он ёрӣ мерасонад, ки масеҳӣ бояд чӣ гуна зиндагӣ кунад ва кадом принсипҳоро риоя кунад, то ҳаёти ӯ ба хости Худо, ки дар Китоби Муқаддас ошкор шудааст, мувофиқи бошад. Шумо метавонед амалияи ҳаррӯзаи худро таҳлил кунед ва роҳи худро ба сӯи муайян кардани хости Худо сар кунед. Донише ки ба даст меоваред, дар ҳаёти ҳаррӯзаатон чун роҳнамо хизмат хоҳад кард.
Принсипҳои башоратдиҳии бомуваффақият
Башоратдиҳии шахсӣ хизмати муҳими масеҳӣ буда, барои ҳамаи имондорон дастрас аст. Масеҳиён ба башоратдиҳӣ даъват шудаанд! Дар ин бора бисёр сухан мегӯянд, аммо дар амал кам истифода мебаранд. Ва онҳое, ки башорат додаанд ва ноком шудаанд, бисёр вақт ноумед мешаванд ва ин хизматро тарк мекунанд. Ин курс шуморо ба башоратдиҳии шахсӣ илҳом мебахшад ва дар тайёрӣ ба он ёрӣ мерасонад.
Зиндагии муқаддас ба сар бурдан
Зиндагии муқаддас яке аз мавзӯъҳои мураккабтарин, аммо муҳимтарини Китоби Муқаддас аст. Бисёриҳо чунин меҳисобанд, ки муқаддасии масеҳӣ барои онҳо дастрас нест, аммо Худованд масеҳиёнро даъват кардааст: «Муқаддас бошед, чунки Ман қуддус ҳастам» (1 Пет. 1:16). Бе зиндагии муқаддас пайравӣ ба Худованд ғайриимкон аст. Ин курс асосҳои зиндагии муқаддаси масеҳиро ёд медиҳад.
Фирқаҳо, Қисми 1
Қисми аввали курс муқаддима ба мавзӯъ, мафҳумҳои асосӣ ва хусусиятҳои хоси фирқаҳоро дар бар мегирад. Курс дар бораи таърих ва таълимоти фирқаҳои псевдомасеҳӣ: Шоҳидони Яҳува, Калисои православии Модари Худо, Калисои Исои Масеҳи муқаддасони рӯзҳои охирин (Мормонҳо) маълумот медиҳад. Шумо ҳамчунин шарҳи библиявии таълимотҳои ин фирқаҳоро меёбед.
Фирқаҳо, Қисми 2
Қисми дуюми курс таърих ва таълимоти фирқаҳои шарқиро дар бар мегирад: Ҷамъияти шуури Кришна, Ошо Раҷниш; мазҳабҳои омехта (синкретӣ): Калисои Баҳоӣ, Калисои ваҳдат, Калисои Аҳди Охирин ва неопаганизм; ва фирқаҳои симиёӣ: Ҷамъияти Теософӣ. Шумо шарҳи библиявии таълимотҳои ин фирқаҳоро аз рӯи Китоби Муқаддас меёбед. Фақат мавзӯъҳои бароятон муҳимро омӯхта, курсро ҳамчун феҳристи маълумотҳо истифода бурдан мумкин аст.
Ҳастӣ
Китоби Ҳастӣ нақли худи Офаридгор дар бораи пайдоиши коинот ва одам аст! Шумо дар бораи гуноҳи аввалин ва таъсири харобиовари он ба офариниш маълумот мегиред. Дар ин китоб бори аввал нақшаи илоҳии наҷот зикр мешавад. Омӯзиши ин китоби якуми Китоби Муқаддас дар бораи ҷаҳоне ки мо дар он зиндагӣ мекунем, фаҳмиши асосиро медиҳад.
Хуруҷ
Мавзӯи иҷрои ваъдаи Худо дар бораи Наҷотдиҳандае ки бояд ба замин ояд, дар тамоми аз Аҳди Қадим ҳаст. Наҷотдиҳанда бояд маҳз ба воситаи халқи Исроил меомад. Мақсади китоби Хуруҷ нишон додани он аст, ки чӣ тавр исроилиён ба халқи озод табдил ёфтанд, шариати Худо ва дастурҳоро оид ба хаймаи ҷомеъ ва коҳинон гирифтанд.
Забур
Китоби Забур китоби илҳомбахши эҳсосот, дуоҳо ва ситоиш аст. Он аксуламали дили инсонро ба вазъиятҳои гуногуни зиндагӣ инъикос мекунад, орзуву умедҳои халқи Худоро дар лаҳзаҳои гуногуни таърихи он равшан инъикос мекунад. Фарзандони Худо ҳамеша метавонистанд худро дар таронаҳои Забур бинанд ва суханони онро ба он чи худашон аз сар мегузаронданд, нисбат дода, таронаҳоро такрор кунанд.
Масалҳо
Масалҳои Сулаймон на аз боис ҳикмати инсонӣ, ки ҳатто беимонон низ иқтибос меоваранд, арзишманданд. Онҳо ваҳйҳои Худо ба одамон мебошанд, ки бо илҳоми илоҳӣ навишта шудаанд. Китоби Муқаддас бевосита ба манбаи ҳикмати Сулаймон ишора мекунад. Дар масалҳо шумо ҷавобҳоро ба саволҳои душвортарине ки одамон дар ҷаҳони ҳозира бо онҳо рӯ ба рӯ мешаванд, меёбед. Арзишнокии онҳо маҳз дар асли пайдоиши илоҳии онҳост.
Ҳаёти Исои Масеҳ
Исои Масеҳ Шахсияти ҳайратовартарин дар таърих аст. Таълимоти ӯ ҳаёти миллионҳо одамонро дигаргун кардаанд. Омӯзиши муфассали ҳаёти Наҷотдиҳанда масеҳиёнро ба шодӣ ва хизмати фидокорона илҳом мебахшад. Агар шумо худро пайрави Масеҳ намеҳисобида бошед, омӯхтани ҳаёти Ӯ шуморо ба қабули қарори муҳим таҳрик медиҳад.
Инҷили Юҳанно
Мақсади навиштани Инҷил дар ин суханон ифода ёфтааст: «Аммо ин қадараш навишта шуд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ ва Писари Худост, ва имон оварда, ба номи Ӯ ҳаёт ёбед» (Юҳ. 20:31). Ҳавворӣ Юҳанно тарҷумаи ҳоли Масеҳро бо мақсадҳои башоратдиҳӣ ва апологетӣ тартиб додааст. Ин курс ба шумо ёрӣ мерасонад, ки инро бинед ва фаҳмед.
Аъмоли ҳаввориён
Китоби Аъмол дар бораи замоне нақл мекунад, ки масеҳият яҳудиятро иваз кард. Баъд аз фуруд омадани Рӯҳулқудс калисо васеъ шуд ва ҷамоатҳои масеҳӣ дар ҳама шаҳрҳои бузурги Империяи Рум вуҷуд доштанд. Ин китоб дар бораи нашъунамо ва инкишофи калисо нақл мекунад ва Инҷилу Номаҳоро ба таври мантиқӣ бо ҳам мепайвандад. Шумо муҳити зиндагии пурҷӯшу хурӯши масеҳиёни асри якумро эҳсос мекунед.
Номаи Яъқуб
Хусусияти хоси нома – дастурҳои амалии равшан ва мухтасар барои ҳаёти ҳаррӯзаи имондор аст. Яъқуб зоҳиршавиҳои "имони қавӣ"-ро тасвир мекунад, ки бо озбоишҳо санҷида мешавад ва бо амалҳо тасдиқ мегардад. Устувории он дар мувофиқати байни суханон ва амалҳо зоҳир мешавад. Ин курс ба шумо дар фаҳмидани он ёрӣ мерасонад, ки имони қавӣ аз чӣ иборат аст ва ҳамарӯза чӣ гуна зоҳир мегардад.
Номаҳои Петрус
Дар байни қаҳрамонони Китоби Муқаддас Петрус мақоми махсусро ишғол мекунад. Ӯ бо зоҳиршавии хислатҳои инсонии худ ба мо наздик аст. Пеш аз он ки Масеҳ ба осмон бурда шавад, Петрус ноустуворӣ, пуршӯрӣ, буздилӣ ва носозгорӣ зоҳир менамуд. Аммо ногаҳон ӯ ғайратманд, дилпур, боисрор, бебок ва нотарс шуд. Чаро ӯ дигаргун шуд? Ин курс шуморо бо ин марди бузург ва номаҳои ӯ шинос мекунад.
Нома ба Румиён
Нома ба Румиён ҳам як асари амиқ, ҳам як дастури амалӣ барои зиндагии масеҳӣ аст. Он асосҳои имони масеҳиро фаро мегирад ва шарҳи амиқи наҷотро пешниҳод мекунад – аз нақшаи илоҳии наҷот то таъсири он ба ҳаёти ҳаррӯзаи имондор. Ин нома ба масеҳиён таълим медиҳад, ки чӣ гуна бар гуноҳ ғолиб оянд ва дар калисо ва ҷамъият чӣ гуна рафтор кунанд.
Номаи якум ба Қӯринтиён
Ин нома ба он гурӯҳи китобҳои Аҳди Ҷадид тааллуқ дорад, ки номаҳои сотериологӣ номида мешаванд (Нома ба Румиён, Номаҳои 1 ва 2 ба Қӯринтиён, Нома ба Ғалотиён), чунки дар онҳо диққати асосӣ асосан ба таълимот дар бораи наҷот (soteria [юнонӣ] – наҷот) равона карда шудааст. Аммо таъкиди асосӣ ба татбиқи амалӣ аст. Ин курс ба шумо дар фаҳмидани қисмҳои таълимотӣ ва амалии нома ёрӣ мерасонад.
Нома ба Ғалотиён
Таълимоти сафед карда шудан бо имон маҳз дар нома ба Ғалотиён ба таври мухтасар, равшан ва боварибахш пешниҳод шудааст. Ин нома одилона Хартияи бузурги озодии масеҳӣ номида шудааст. Ин муаррифии мухтасартарин, эҳсосотӣ ва қатъии башоратдиҳии Павлус аст. Ин курс нишон медиҳад, ки чӣ гуна ҳавворӣ кӯшиш мекард ғалотиёнро аз афтидан ба вартаи муртадӣ ҳифз намояд.
Нома ба Эфесусиён
Павлус занҷирбанд шуда ба Рум омад, аммо зиндони худро ба минбар табдил дод ва ба ҷаҳон башорат доданро давом дод. Дар давраи зиндонӣ буданаш ӯ Номаҳоро ба Эфесусиён, Қӯлассиён, Филиппиён ва Филемӯн — чор китоби бузургтарини Аҳди Ҷадидро, ки Масеҳро ситоиш мекунанд, навишт. Дар ин курс шумо мефаҳмед, ки Павлус дар номаи худ ба Эфесусиён чиро таълим медод.
Нома ба Тасолӯникиён ва Филиппиён
Ҳангоми сафари дуюми миссионерии худ ҳавворӣ Павлус ба Тасолӯникӣ низ, ки дар он ҷо калисо таъсис ёфта буд, рафт. Яҳудиён, ки ба Масеҳ имон надоштанд, мардумро ба шӯриш барангехтанд ва ҳаввориро маҷбур карданд, ки аз шаҳр равад. Аммо Павлус ба калисои Тасолӯникӣ ду нома дар бораи нишонаҳои имони наҷотбахш, принсипҳои хизмат ба Худо ва амалияи зиндагӣ дар интизории Масеҳро навишт.
Нома ба Ибриён
Муаллифи нома ҳақиқатро ошкор мекунад: Масеҳ иҷрошавии ҳамаи ваъдаҳои Аҳди Қадим аст! Ӯ ваҳйи комил ва ниҳоии Худост ва аз ҳамин сабаб Масеҳ аз ҳама чизи беҳтарини яҳудият беҳтар аст. Ин нома дар бораи гуноҳи муртадӣ ба Масеҳ огоҳии сахт медиҳад ва даъват менамояд, ки «ба Сарвар ва Комилкунандаи имони мо, яъне Исо, назар дӯзем» (Ибриён 12:2).
Китоби Ваҳй
Ваҳй ягона китоби Китоби Муқаддас аст, ки ваъдаи баракатро барои касоне ки навиштаҳои онро меомӯзанд ва риоя мекунанд, дар бар мегирад. Ҳар касе ки сабукфикрона чизеро аз худ ба китоб илова мекунад, аз хашми Худо раҳо нахоҳад шуд. Ҳангоми омӯзиши курс ин китобро бо дуо дар хусуси баракати Худо омӯзед.